സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്വർഗ്ഗാരോപണവും — അധികാരത്തിന് മുകളിൽ മനുഷ്യൻ

ആഗസ്റ്റ് 15 ഇന്ത്യയ്ക്ക് രണ്ട് ഓർമ്മകളുടെ ദിനമാണ്. ഒരു വശത്ത്, വിദേശാധിപത്യത്തിന്റെ ചങ്ങലകളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ മോചിതമായതിന്റെ ഓർമ്മ — സ്വാതന്ത്ര്യദിനം. മറുവശത്ത്, പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോപണ തിരുനാൾ — മനുഷ്യന്റെ മഹത്വവും പ്രത്യാശയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസദിനം.ഈ രണ്ട് ദിനങ്ങളും ഒരേ ദിവസം വരുന്നത് ഒരു ചരിത്രസമയസന്ധി മാത്രമായി കാണേണ്ടതില്ല. രാഷ്ട്രീയവും ഭരണവും മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള അവസരവുമാണത്.1947-ൽ ഇന്ത്യ രാഷ്ട്രീയമായി സ്വതന്ത്രമായി. എന്നാൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം പതാക ഉയർത്തുന്നതിലും അതിർത്തികൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലും മാത്രം പൂർത്തിയാകുന്നില്ല. വിശപ്പിൽ നിന്ന്, ഭയത്തിൽ നിന്ന്, വിവേചനത്തിൽ നിന്ന്, അനീതിയിൽ നിന്ന്, അഴിമതിയിൽ നിന്ന്, അധികാരത്തിന്റെ ദുരുപയോഗത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ മോചിതനാകുമ്പോഴാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം നേടുന്നത്.ഇവിടെയാണ് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ-ഭരണ സംവിധാനത്തോട് ചോദിക്കേണ്ട പ്രധാന ചോദ്യം:“ഭരണകൂടം ജനങ്ങളെ ഭരിക്കാനാണോ, അതോ ജനങ്ങളെ സേവിക്കാനാണോ?”ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരം ജനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അധികാരത്തിലെത്തുന്നവർ ജനങ്ങളുടെ മേൽ ഉടമസ്ഥാവകാശം നേടുന്നില്ല; അവർക്ക് ലഭിക്കുന്നത് ഒരു സേവനച്ചുമതല മാത്രമാണ്.മറിയത്തിന്റെ ജീവിതവും ഇതേ വലിയൊരു സന്ദേശമാണ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. അധികാരത്തിന്റെയും പദവിയുടെയും മഹത്വമല്ല, വിനയത്തിന്റെയും സേവനത്തിന്റെയും മനുഷ്യാന്തസ്സിന്റെയും മഹത്വമാണ് അവളുടെ ജീവിതം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വർഗ്ഗാരോപണ തിരുനാൾ മനുഷ്യനെ ചെറുതാക്കുന്ന അധികാരരാഷ്ട്രീയത്തിന് പകരം മനുഷ്യന്റെ മഹത്വത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു മൂല്യബോധത്തിലേക്ക് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും സമത്വത്തിനും നീതിക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ട് മതവിശ്വാസവും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളും തമ്മിൽ സംഘർഷം സൃഷ്ടിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നിടത്ത് അവയുടെ മാനുഷിക സന്ദേശങ്ങൾ പരസ്പരം സംവദിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ രാഷ്ട്രീയം പലപ്പോഴും അധികാരമത്സരത്തിന്റെ ഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജയിക്കുക, അധികാരം നിലനിർത്തുക, എതിരാളിയെ പരാജയപ്പെടുത്തുക — ഇതൊക്കെയാണ് രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളുടെ കേന്ദ്രമാകുന്നത്. എന്നാൽ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം എത്ര സീറ്റുകൾ നേടി എന്നതിലല്ല; എത്ര മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ നീതി, സുരക്ഷ, അവസരം, മാന്യത എന്നിവ എത്തിക്കാനായി എന്നതിലാണ്.ഒരു ദരിദ്രന് നീതി ലഭിക്കുമ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം അർത്ഥവത്താകുന്നു.ഒരു സ്ത്രീ ഭയമില്ലാതെ പൊതുസ്ഥലത്ത് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം അർത്ഥവത്താകുന്നു.ഒരു കുട്ടിക്ക് ജാതി, മതം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി എന്നിവ നോക്കാതെ വിദ്യാഭ്യാസാവസരം ലഭിക്കുമ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം അർത്ഥവത്താകുന്നു.ഒരു കർഷകന് തന്റെ അധ്വാനത്തിന് ന്യായമായ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുമ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം അർത്ഥവത്താകുന്നു.ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന് തന്റെ വിശ്വാസവും സംസ്കാരവും സംരക്ഷിച്ച് അഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം അർത്ഥവത്താകുന്നു.ഒരു സാധാരണ പൗരന് ഭരണകൂടത്തെ ഭയപ്പെടാതെ ഭരണകൂടത്തോട് ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം ശക്തമാകുന്നത്.അതുകൊണ്ട് ആഗസ്റ്റ് 15-ന് ഇന്ത്യ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടത് “നാം സ്വതന്ത്രരായോ?” എന്നൊരു ചോദ്യം മാത്രമല്ല.“നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം എത്തി?”എന്നതാണ്.സ്വാതന്ത്ര്യദിനം നമ്മെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചരിത്രം ഓർമ്മിപ്പിക്കുമ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗാരോപണ തിരുനാൾ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും പ്രത്യാശയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.ഇരുവരെയും ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ സന്ദേശം തെളിഞ്ഞുവരുന്നു:അധികാരം മനുഷ്യന് മുകളിലല്ല; മനുഷ്യനുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്.ജനാധിപത്യം അധികാരത്തിന്റെ ആഘോഷമല്ല; ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളുടെ സംരക്ഷണമാണ്.ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശക്തി ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതിലല്ല; ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നേടുന്നതിലാണ്.ആഗസ്റ്റ് 15-ന്റെ പതാക ഉയരുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയബോധവും ഉയരട്ടെ. മറിയത്തിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോപണ തിരുനാൾ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം മനുഷ്യന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ബോധവും ഉയരട്ടെ.രാജ്യം സ്വതന്ത്രമായതിന്റെ 79 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ഇനി വേണ്ടത് അധികാരത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല — ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.അതാണ് യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം.അതാണ് യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യം.അതാണ് മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്ന ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും.