ലോക മാനുഷികദിനം

മനുഷ്യനാകുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാനുഷികത.
ലോക മാനുഷികദിനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വിലയെക്കുറിച്ചും, ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്കൊപ്പം നിൽക്കേണ്ട നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ചുമാണ്. യുദ്ധങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളും പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും അഭയാർഥിത്വവും ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഇന്നും മനുഷ്യജീവിതത്തെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുകയാണ്.
ദുരിതത്തിന്റെ നടുവിൽ കഴിയുന്ന ഒരാൾക്ക് ആവശ്യമായത് പലപ്പോഴും വലിയ സഹായങ്ങളല്ല. വിശക്കുന്നവന് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം, രോഗിക്ക് ചികിത്സ, വീടും ജീവിതവും നഷ്ടപ്പെട്ടവന് സുരക്ഷ, ഒറ്റപ്പെട്ടവന് ഒരു സാന്ത്വനവാക്ക്, പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ടവന് ഒരു കൈത്താങ്ങ്—ഇത്തരം ചെറിയ കരുതലുകൾ പോലും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റമുണ്ടാക്കും.
മാനുഷികതയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല. ജാതിയോ മതമോ ഭാഷയോ ദേശമോ രാഷ്ട്രീയമോ നോക്കാതെ മനുഷ്യവേദനയെ തിരിച്ചറിയാനും അതിനോട് പ്രതികരിക്കാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് ഒരു സമൂഹം യഥാർഥത്തിൽ പുരോഗമിക്കുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ ദുരിതം ‘അവരുടെ പ്രശ്നം’ എന്ന നിലയിൽ മാറ്റിനിർത്താതെ, അത് നമ്മുടെ കൂടി ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയണം.
പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് മുന്നിട്ടിറങ്ങുന്നവർ, രക്തം ദാനം ചെയ്യുന്നവർ, ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും മരുന്നും എത്തിക്കുന്നവർ, സ്വന്തം സുരക്ഷ പോലും മറന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ—ഇവരൊക്കെയാണ് മാനുഷികതയുടെ യഥാർഥ മുഖങ്ങൾ.
എന്നാൽ മാനുഷികത ദുരന്തകാലത്ത് മാത്രം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലും അത് നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. പ്രായമായവരോട് കരുതൽ കാണിക്കുന്നതിലും, ഭിന്നശേഷിക്കാരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതിലും, ദരിദ്രന്റെ അവകാശത്തിനായി ശബ്ദമുയർത്തുന്നതിലും, അനീതിക്കെതിരെ നിലകൊള്ളുന്നതിലും മാനുഷികതയുണ്ട്.
മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് മാനുഷികത ആരംഭിക്കുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ നീളുന്ന കൈകളിലാണ് ഒരു നല്ല സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ.
ലോക മാനുഷികദിനത്തിൽ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനോടും ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിക്കാം. സഹായം ആവശ്യമുള്ളിടത്ത് കൈത്താങ്ങാകാം. വേദനിക്കുന്നിടത്ത് സാന്ത്വനമാകാം. അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമാകാം.
മനുഷ്യസ്നേഹം ഒരു ദിവസത്തെ സന്ദേശമായി ഒതുങ്ങാതെ, ഓരോ ദിവസത്തെയും ജീവിതശൈലിയായി മാറട്ടെ.
മനുഷ്യനുവേണ്ടി മനുഷ്യൻ നിലകൊള്ളുന്ന ലോകമാണ് ഏറ്റവും മനോഹരമായ ലോകം.