വീണ്ടും മഴ. വീണ്ടും പ്രളയം. വീണ്ടും ഉരുൾപൊട്ടൽ. വീണ്ടും മരണവാർത്തകൾ. വീണ്ടും ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകൾ. ഓരോ വർഷവും മാറുന്നത് കലണ്ടറിലെ തീയതികൾ മാത്രമാണ്; ദുരന്തത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ അതേപടി ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയാണ്.ഇന്നും അനേകം കുടുംബങ്ങൾ ജീവനുവേണ്ടി പോരാടുകയാണ്. ചിലർക്ക് വീടുകൾ നഷ്ടമായി. ചിലർക്ക് ഉപജീവനമാർഗം തകർന്നു. ചിലർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നഷ്ടമായി. ഈ ദുരന്തങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായത് പ്രകൃതിയുടെ കോപം മാത്രമല്ല; ഓരോ ദുരന്തത്തിനും ശേഷവും പഴയ പിഴവുകൾ ആവർത്തിക്കുന്ന നമ്മുടെ സാമൂഹികവും ഭരണപരവുമായ മറവിയാണ്.കേരളം കഴിഞ്ഞ കുറേ വർഷങ്ങളായി പ്രകൃതി നൽകുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകൾ തുടർച്ചയായി അനുഭവിക്കുകയാണ്. പ്രളയങ്ങളും ഉരുൾപൊട്ടലുകളും അതിതീവ്ര മഴയും ഇനി അപൂർവ സംഭവങ്ങളല്ല. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ആഘാതവും മനുഷ്യന്റെ അശാസ്ത്രീയ ഇടപെടലുകളും ചേർന്നപ്പോൾ ദുരന്തങ്ങളുടെ തീവ്രത വർധിക്കുകയാണ്.ദുരന്തം സംഭവിച്ചശേഷമുള്ള രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കേരളം എന്നും മാതൃകയാണ്. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരും അഗ്നിരക്ഷാസേനയും പൊലീസ്, ആരോഗ്യമേഖല, സൈന്യം തുടങ്ങി അനേകർ ജീവൻ പണയം വെച്ച് രക്ഷാപ്രവർത്തനം നടത്തുന്നു. അവരുടെ സമർപ്പണം അഭിമാനകരമാണ്. എന്നാൽ, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ വിജയം ദുരന്തസമയത്തെ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിൽ മാത്രമല്ല; ദുരന്തം ഒഴിവാക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലുമാണ്.ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഭൂവിനിയോഗ നയം, കർശനമായ നിർമ്മാണ നിയന്ത്രണങ്ങൾ, നദികളുടെയും തണ്ണീർത്തടങ്ങളുടെയും സംരക്ഷണം, വനമേഖലകളുടെ കാവൽ, കൃത്യമായ മുൻകൂർ മുന്നറിയിപ്പ് സംവിധാനങ്ങൾ, പ്രാദേശികതല ദുരന്തസന്നദ്ധത—ഇവ ഇനി ചർച്ചാവിഷയങ്ങളല്ല; ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള അനിവാര്യതയാണ്.ഓരോ മരണവും ഒരു കണക്ക് മാത്രമല്ല; ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ തകർന്ന ലോകമാണ്. ഓരോ വീടിന്റെയും തകർച്ച ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ നഷ്ടമല്ല; വർഷങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ തകർച്ചയാണ്.ഈ പ്രളയകാലം കടന്നുപോകും. വാർത്തകളും മാറും. പക്ഷേ ഈ ദുരന്തത്തിൽ നിന്ന് നാം പാഠം പഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ അടുത്ത മഴ വീണ്ടും ഇതേ ചോദ്യമാകും ചോദിക്കുക—’നാം ഇനിയും പഠിച്ചില്ലേ?’ദുരന്തങ്ങൾ പൂർണമായി തടയാനാകില്ല. പക്ഷേ ദുരന്തങ്ങളെ മഹാദുരന്തങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന മനുഷ്യന്റെ അശ്രദ്ധയും നയപരമായ വീഴ്ചകളും തീർച്ചയായും തിരുത്താനാകും. അതാണ് ഇന്ന് കേരളം കേൾക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സന്ദേശം.
ഓരോ പ്രളയവും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം — നാം ഇനിയും പഠിച്ചില്ലേ?
